Rootstime (Belgium) February 2004

JOE PAGETTA
JOYWOOD
Website : www.joepagetta.com
Label :Fully Dressed Records info@fullydressed.com

Nashville zet weer de toon. Na Clay Mc Clinton (zie volgende recensies) zoontje van Delbert, is het de beurt aan singer-songwriter Joe Pagetta, die zich in hetzelfde vaarwater bevindt. Maar dan met de koers meer in de richting van Marc Cohn of Peter Cetera en dit zeker in de rustiger nummers. Wat heet, als ik niet wist dat hij het niet was zou ik bij het horen van de eerste tonen van de opener "My Biggest Enemy" meteen zeggen dat dit de nieuwe cd was van Marc Cohn, de cd waar ik al een tijdje op aan het wachten ben. Waarom die toevoeging? Wel, omdat Cohn de kunst verstaat om naast prachtige liedjes ook overbodige, niet goed uitgewerkte liedjes op plaat te zetten. Deze singer-songwriter uit Jersey City, NJ, maar is al thuis in Nashville sinds 1998, heeft dertien liedjes op zijn tweede album "Joywood" neergepend, opvolger van zijn wel ook aardige debuut "Small Worlds" (2001), nummers die we gewoon kunnen rangschikken onder de noemer : pop en folk rock. Als ik schrijf pop bedoel ik wel meer gitaarpop, want het is wel degelijk de elektrische gitaar van producer George Marinelli (Bruce Hornsby, Bonnie Raitt) die het geluid bepaalt. Het toevoegen van harmonica, dobro, mandoline en melodica geven naast de akoestisch gitaar van Pagetta, de nodige begeleiding voor zijn pop-rock gedreven songs waarin meestal zijn geboorteplaats de boventoon haalt. Hoogtepunten zijn het rockende "When She Moves" met vocale bijdrage van Kim Carnes en de tedere piano ballade "Lift You Up". De best meezingende bar-rocker "I'll Be Right Back" en de lofzang "Going for the World" zijn van die typische Pagetta's songs recht uit Jersey. De mandolin en waltz getinte "Break Down", het herwerkte "Ebeneezer Scrooge", dat reeds op zijn eerste album te vinden was en "Talking One Thing" kunnen we het meest omschrijven als songs komende uit Pagetta's Greenwich Village folk roots. Ook het countryachtige "Cherry Baby" is best aardig, kortweg : dit machtige tweede album "Joywood" geeft veel meer prijs dan je in eerste instantie zou vermoeden.

Translation:

Nashville sets the tone…we turn to singer-songwriter Joe Pagetta…but more in the direction of Marc Cohn or Peter Cetera, and certainly in the quieter numbers. If I did not know different, I would say after hearing the first tones of the opener "My Biggest Enemy" that this was the new CD from Marc Cohn, a CD I've been waiting on for some time. Why? Well, because Cohn combines art and beauty, and writes superfluous, developed and splendid songs. Singer-songwriter Pagetta is from Jersey city, NJ, but has been at home in Nashville since 1998, and the thirteen songs on his second album "Joywood," a continuation of his also nice debut "Small Worlds" (2001), can be classified simply under the denominator of pop and folk rock. If I write pop, I mean more guitar pop, however, because it has a lot of the electric guitar of producer George Marinelli (Bruce Hornsby, Bonnie Raitt) in the sound. Adding harmonica, dobro, mandoline and melodica, beside the acoustic guitar of Pagetta, is necessary accompaniment for its pop-rock flavored songs. Peaks are the rocking "When She Moves" with vocal contribution of Kim Carnes, and the tender piano ballad "Lift You Up". The best sing-along bar-rocker "I'll Be Right back" and the anthem "Going for the World" are of those typical of Pagetta's Jersey-roots. The mandolin and waltz of "Break Down", the reworked "Ebeneezer Scrooge", already on Pagetta's first album, and "Talking One Thing " are most defined as a songs coming from Pagetta's Greenwich Village folk roots. Also, country-tinged "Cherry baby" is a highlight. In summary: this powerful second album "Joywood" gives up much more than you would first suspect.